władanie


władanie
Coś bierze, wzięło kogoś we władanie «jakieś uczucie ogarnia, ogarnęło kogoś, zapanowało nad kimś»: (...) często bierze nas we władanie nostalgia. Lit 2/1984. (...) ufam, że nie pozwolisz, aby chore emocje znów wzięły ciebie we władanie – rzekł ciepło, z serdecznością (...). W. M. Korczyńska, Wróć.

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • władanie — n I rzecz. od władać ◊ Dostać, objąć, zabrać coś we władanie «zdobyć władzę nad czymś, zapanować gdzieś» ◊ Mieć pod (swoim) władaniem «rządzić, panować» …   Słownik języka polskiego

  • brać — byka za rogi zob. byk 1. Brać coś do siebie zob. wziąć 2. Brać (coś) na ambit zob. ambit. Brać coś na rozum zob. rozum 1. Brać coś na siebie zob. wziąć 3. Brać coś na swoje barki, brać sobie kogoś, coś na głowę, na kark, na łeb zob. wziąć 4 …   Słownik frazeologiczny

  • wziąć — 1. pot. Diabli kogoś wzięli, biorą; cholera kogoś wzięła, bierze «ktoś się zdenerwował, denerwuje się, zezłościł się, złości się, zirytował się, irytuje się»: Diabli mnie biorą, że najlepsze lata spędzam przy kilofie i łopacie. Przecież nikt mi… …   Słownik frazeologiczny

  • krasomówstwo — n III, Ms. krasomówstwowie, blm «sztuka pięknego wysławiania się, mistrzowskie władanie słowem; retoryka» Krasomówstwo parlamentarne …   Słownik języka polskiego

  • owładnąć — dk Va, owładnąćnę, owładnąćniesz, owładnąćnij, owładnąćnął, owładnąćnęła, owładnąćnęli, owładnąćnięty, owładnąćnąwszy 1. «wziąć w posiadanie, we władanie, zawładnąć, zagarnąć» Owładnąć krajem, miastem. 2. «o uczuciach, namiętnościach, wrażeniach …   Słownik języka polskiego

  • poliglotyzm — m IV, D. u, Ms. poliglotyzmzmie, blm «władanie wieloma językami; wielojęzyczność» ‹z gr.› …   Słownik języka polskiego

  • położyć — dk VIb, położyćżę, położyćżysz, położyćłóż, położyćżył, położyćżony 1. «umieścić coś na czymś, zwykle poziomo, na płask; kładąc oprzeć coś na czymś» Położyć chleb na stole. Położyć dłonie na klawiszach. Położyć rękę na sercu, palec na ustach.… …   Słownik języka polskiego

  • rząd — I m IV, D. rzędu, Ms. rzędzie; lm M. rzędy 1. «pewna liczba ludzi, przedmiotów itp. stojących, umieszczonych jeden za drugim lub jeden obok drugiego; szereg» Długi, równy rząd czegoś. Pierwszy, środkowy, ostatni rząd krzeseł. Rzędy porzeczek,… …   Słownik języka polskiego

  • władztwo — n III, Ms. władztwowie, blm książk. «władza, władanie, rządy; prawo władania» Mieć, uzyskać, zachować władztwo nad jakimś terytorium. Władztwo kolonialne. przen. Władztwo rozumu …   Słownik języka polskiego

  • wyłączny — wyłącznyni «wyłączający wszystkich innych, wszystko inne; nie mający obok siebie innego; przysługujący jednej osobie, należący do jednej osoby, niedostępny dla innych; jedyny, osobny» Wyłączny spadkobierca. Wyłączny dozór. Wyłączna opieka,… …   Słownik języka polskiego